Stan, zangdienstleider in Evangelie Gemeente ‘De Deur’ in Zwolle, is eind december naar China gereisd om zijn ouders te bezoeken, pastor Frans en zijn vrouw Diana. Zij wonen in de stad Dongguan samen met zijn jongste broer Wessel en zijn jongste zusje Stefanie.
Stan heeft een uitgebreid verslag geschreven van zijn belevenissen in het land met de meeste inwoners. Het is een heel interessant verhaal geworden over de ‘Chinese Madurodam’ tot straatprediking in Guangzhou.
Rapport De Deurpost China 2011-2012
Hallo allemaal,
Mijn naam is Stan Smits uit de Zwolle kerk en wil jullie graag vertellen over mijn reis naar China.
Ik had het voorrecht om eind december 2011 daar naar toe te gaan om mijn ouders te bezoeken, pastor Frans en Diana Smits.
Zij wonen in de stad Dongguan samen met mijn jongste broer Wessel en mijn jongste zusje Stefanie.
In de zomerconferentie van 2009 zijn ze uitgestuurd vanuit de kerk in Maastricht naar Dongguan waar ze de kerk overgenomen hebben van pastor Henk en Soenita Brusse.
Voor mij was het de eerste keer dat ik erheen ging en keek er van te voren enorm naar uit. In eerste instantie was het moeilijk om me voor te stellen hoe het daar zou zijn. Ik kende natuurlijk de verhalen, foto’s en rapporten van mijn vader en andere mensen die in China zijn geweest. Maar ik had toch nog de beelden voor me zoals je misschien wel kent uit “Bamboe in de winter” en “China Cry”. Kortom, een heel groot dictatoriaal eng land met massa’s mensen die rijst met vissenkoppen eten en waar het verboden is om openlijk een christen te zijn.
Ik vertrok op maandag tweede kerstdag met het vliegtuig vanaf Schiphol naar Guangzhou. Omdat de reis via de hoofdstad Beijing ging, duurde het vliegen zo’n 14 uur. In Beijing werden we uit het vliegtuig gehaald en in een grote lege hal gebracht waar onze paspoorten en bagage goed gecontroleerd werden. Uiteindelijk kwam ik dinsdag om 19:45u aan op het vliegveld in Guangzhou waar mijn ouders, Wessel en Stefanie mij al op stonden te wachten. Het was een geweldig weerzien en we waren blij elkaar te zien hier op chinese bodem.
Na een uur rijden arriveerden we “thuis” in Dongguan. Ze wonen in een zogenaamde “garden”, dit zijn hoge appartementen gelegen in een prachtig onderhouden tuin, omringd door muren en wat beveiligd wordt door bewakers. Op tien hoog hebben ze een mooi appartement waar het prima wonen is. Het leven daar is voor hun even Westers als wat wij hier kennen. Ze bewegen zich voort met de taxi wat echt een groot avontuur is. Het verkeer is echt chaotisch en druk. Iedereen toetert naar elkaar en constant zie je “bijna” ongelukken. De eerste paar keren dacht ik dat ik dit niet zou overleven. Volgens mijn ouders zou ik daar wel snel aan wennen. En dit klopte. In feite is het verkeer een geregelde wanorde waarbij de auto’s niet echt hard rijden en waarbij relatief weinig ongelukken gebeuren.
Dongguan is een stad met ruim 8 mijoen inwoners. Overal zie je grote winkelcentrums, prachtige stadsparken, vele marktkraampjes en ontzettend veel winkeltjes. Ik keek mijn ogen uit en kon niet beseffen hoe groot daar alles is. Je kunt alleen al in Dongguan ruim 3 uur rijden waarbij je niets anders tegen komt dan grote gebouwen en dit stedelijk uiterlijk. Dat is om te vergelijken een afstand van Groningen naar Maastricht!
De volgende dag ging ik voor het eerst mee naar de kerk. Ik was erg benieuwd hoe het zou zijn en om de mensen van de kerk te ontmoeten! Na een taxiritje van 5 minuten kwamen we aan. De kerk zit in een soort kantoorpand op de 3e verdieping. Een prachtige plaats waar de kerk zit met mooie ruimtes zoals de kerkzaal, zondagschool en oppas. Alles zag er goed verzorgd en schoon uit. Toen we binnenkwamen werd ik hartelijk ontvangen door de mensen en ze begroetten mij vriendelijk en schudden me de hand. Ik kwam erachter dat ze ook ontzettend uitgekeken hadden om mij te ontmoeten. De voordienst begon en iedereen zong vol overgave uit volle borst mee. Je kon echt merken dat de mensen enthousiast waren en blij waren dat ze in de kerk waren.
Heel bijzonder was het voor mij om de liedjes in het chinees te horen. Op de muur werden de teksten geprojecteerd in het chinees en engels. Dit om de mensen ook vertrouwd te maken met de engelse taal. En ook in het “pingjing”. Dit is chinees in onze letters zodat wij de woorden leren uitspreken en mee kunnen zingen. Die avond waren er zo’n 5 bezoekers meegenomen. Mijn vader preekt in het engels en wordt dan vertaald in het mandarijns. Hij preekte over het jezelf toewijden aan God waarbij tijdens de oproep 3 mensen tot bekering kwamen. Daarna stond bijna de hele kerk op om naar voren te gaan en God te zoeken bij het altaar.
Na de dienst werdt er volop nagepraat. Een aantal mensen spreekt engels wat ze in de kerk geleerd hebben. En als ik wilde praten met iemand die geen engels sprak, kwam er direct iemand te hulp om te vertalen naar het chinees. Bekeerde chinezen zijn echt een dankbaar volk. Dat was mijn eerst indruk die ik in de kerk zag. Dankbaar om gered te zijn, een getuige van Jezus te zijn en om naar de kerk te kunnen gaan.
De volgende dag was het tijd om hele andere indrukken op te doen van China. We gingen naar de oude stad Shilong. Dit is een oud stadsgedeelte in Dongguan wat bestaat uit hele oude huizen aan de rivier, omgeven door smalle steegjes. Hier woonden vroeger belangrijke voorname families. Van dit gedeelte zijn ze een monument aan het maken omdat het een stuk oude chinese cultuur is. De huizen zagen er prachtig uit met van die typisch beschilderde daken in prachtige kleuren. Alleen toen we in een van de huizen binnen stapte schrok ik. Van binnen was het huis ingericht als een ware tempel. Er was een altaar te zien waarmee de voorouders vereerd werden. Vaten met verbrand wierook voor de rituelen. Overal hingen portretten van overleden voorouders om te kunnen aanbidden. Ook op het altaar stonden soort pilaartjes opgesteld als een stamboom van boven naar beneden. Allemaal bedoeld om de goden en de voorouders te vereren in de hoop om hen gunstig te stemmen. Meteen overviel mij een zware bedrukking in mijn hoofd en kreeg ik spontaan hoofdpijn. Ik wilde het huis uit. Wat een afgoderij werd hier bedreven! Zoiets had ik nog nooit gezien. Toen ik het huis uit stapte viel de bedrukking meteen van me af.
Mijn vader en Wessel herkende dit omdat ze hier al vaker geweest waren. Toen zei mijn vader dat elk huis op dezelfde manier als tempel ingericht is. Een heel dorp vol met afgodentempels. We liepen nog diverse huizen in en uit om te bekijken. En telkens bij het binnen stappen kwam de bedrukking die bij het buiten stappen weer verdween. Mijn vader vertelde dat veel chinezen daarom rondlopen met angsten, zware bedrukking en veel hoofdpijn. Ik kon me dat ineens heel levendig voorstellen. Meestal na hun bekering en gebed waarbij afgoderij en voorouderverering afgezworen worden zie je een ware genezing van depressie en hoofdpijn.
Veel mensen leven onder de dreiging en vloek omdat je verplicht bent om te aanbidden en offeren. Doe je dit niet dan breng je de familie te schande en haal je de boosheid van de goden op je hoofd. Daarom zie je bij de mensen in de kerk zo’n opluchting en bevrijding na hun bekering.
Later in de middag gingen we met Michael, een van de discipelen in de kerk, naar een boeddhistische tempel. Toen we de trap van de tempel beklommen kwam ons de wierookwalm al tegemoet en hoorden we gebeden die door de spiekers kwamen. Dit was een tergend hard lawaai. Binnen in de tempel zag je een groep mensen, van jong tot oud, allemaal neergeknield voor een altaar met een joekel van een gouden boeddhabeeld. Monniken in gele gewaden die gebeden uitriepen en iedereen boog tegelijk neer. Ook hier ervaarden we een grote bedrukking en schoot me de bijbeltekst exodus 20 te binnen waar staat “Gij zult u geen gesneden beeld maken”. Affin, voor het evangelie van Jezus is er voldoende werk te doen hier.
Ik begon meer te begrijpen en te zien hoe geweldig het is om te zien naar de mensen in de kerk, dat ze zo anders zijn. Het zo graag God willen dienen met heel hun hart en gevuld met blijdschap en enthousiasme. Dit was duidelijk te zien in hun honger naar God en Zijn woord. Bij het avondeten kwamen Daniel en Wangdong thuis op bezoek. Wangdong is de vader van Shengnang bij ons uit de Zwolle kerk. Hij is een poosje geleden tot bekering gekomen en woonde helemaal in het noorden van china. Dan praten we over een paar uren vliegafstand. Maar hij was zo aangeraakt door God dat hij besloot om in Dongguan te komen wonen. Wonderbaarlijk werd deze man voorzien van een woonruimte in Dongguan, uitgerekend in dezelfde straat waar de kerk gelegen is! Prachtig en wat een voorrecht om hem ontmoet te hebben.
‘s Avonds mocht ik mee naar de kerk om bij het voordienstoefenen te zijn. Ze willen graag de liedjes spelen en de voordienst doen zoals wij in Zwolle doen. Omdat ze wisten dat ik de voordienstleider in Zwolle ben wilden ze graag dat ik ze hielp met de liedjes. Door het voor te doen met spelen en zingen. Ik heb zelden mensen gezien die zo gedreven en leergierig waren. Voor hen is het echt een voorrecht om in bediening te zijn en de principes van de fellowship en de Zwolle-kerk hoog in het vaandel te hebben.
Vrijdag 30 december gingen we naar Splendid China in de stad Shenzhen. Shenzhen ligt naast Dongguan en heeft zo’n 10 miljoen inwoners. We bezochten Splendid China, een cultureel park waar alle verschillende bevolkingsgroepen van China en hun culturen te zien zijn. Het gaf me een mooi beeld van China van hoe groots het land is en hoe verschillend de diverse volken zijn qua cultuur, religie, volksdansen en klederdracht. Ook was er een spectaculaire show waarbij een strijdtoneel werd getoond van hoe men vroeger oorlog voerde. Compleet met paarden en ruiters in oorlogskleding die elkaar te lijf gingen met zwaarden en ander wapentuig. Verderop in het park waren er bouwwerken, huizen en tempels te zien in het klein nagebouwd zoals ze in heel China te zien zijn. Zeg maar zoals wij Madurodam kennen. En uiteraard ontbrak de Chinese Muur niet.
Oudejaarsavond vierden we samen in de kerk. De mensen hadden hapjes verzorgd en door de avond heen werden er chinese liedjes gezongen door de mensen. Het was een grote familie om te zien en een prachtige afsluiting van het jaar 2011. Zondag was het nieuwjaarsdag waarbij we de hele dag in de kerk bleven. Tussen de diensten door blijven de meeste mensen om samen te eten. Dit komt mede omdat verschillende mensen te ver wonen om tussendoor naar huis te gaan. Veel mensen in de kerk hebben hun families wonen ver buiten Dongguan, sommigen zelfs in andere provincies. Dit betekent dan een lange reis om naar de kerk te kunnen komen.
Ook wat betreft het werk betalen veel mensen een hoge prijs om naar de diensten te kunnen komen. Want als ze komen, zullen ze de verloren uren weer later in moeten halen op het werk. Studenten zitten 7 dagen in de week op school. Voor bekeerde studenten is het dus knokken om tijd vrij te maken voor de kerk. Toch zie je God mogelijkheden geven om te komen. De mensen in de kerk zie je constant nieuwe mensen binnen brengen waar ze tegen getuigt hebben. Collega’s van het werk of de mensen in de buurt. Ook is God steeds meer deuren aan het openen om te getuigen en openlijk te preken op de straat. Laatst hadden ze van de gelegenheid gebruik gemaakt om openlijk te preken en te bidden voor de zieken. Mensen kwamen tot bekering en werden genezen. Zelfs politie agenten die kwamen kijken konden niet ontsnappen en werden na gebed genezen. Verschillende mensen die al vanaf de begintijd in de Dongguankerk zitten verklaarden dat dit echt een wonder van God is. Dat het evangelie verkondigd wordt op straat. Voor hen is dit uiteraard bemoedigend en bouwt hun geloof op.
Dinsdag 3 januari gingen we met de trein naar Guangzhou om daar de stad te bekijken. Ik vond Dongguan al aardig groot, maar in Guangzhou was alles nog groter en luxer. Hier wonen ongeveer 13 miljoen mensen. Diverse gedeeltes waren touristisch en prachtig om te zien. Toch zie je in China ook veel armoede met name op het platteland waar de mensen werken op het land en wonen in armoedige huisjes. Het contrast tussen rijk en arm is dus groot en allemaal te zien in een stad.
Woensdag 4 januari had ik de eer om in de dienst mijn getuigenis te vertellen. Ik liet familiefoto’s zien van vroeger en nu en legde hen uit hoe ik als 15 jarige jongen tot bekering kwam en thuis kwam getuigen tegen mijn ouders. De kerk was hierdoor bemoedigd omdat dit wordt gezien als een groot wonder in China. In hun cultuur past het absoluut niet als een vader zou luisteren naar de woorden van een zoon. Laat staan ernaar handelen. Het bemoedigde hen omdat God in staat is om ook hun ouders te kunnen redden in de toekomst. Ook in die dienst gingen handen omhoog voor redding.
Na de dienst nam ik uitgebreid afscheid van deze mensen die mijn hart gegrepen hebben gedurende mijn verblijf in China. Hannah, een van de vrouwen in de kerk had een prachtig schilderij gemaakt speciaal voor mij. Een schitterend Chinees landschap waar ze meerder dagen aan geschilderd had. Mijn reis was ten einde en ik landde op vrijdag 6 januari weer veilig in Nederland met een heel ander beeld van het geweldige land China dan wat ik had toen ik heen ging.
Tot slot wil ik mijn ouders, Wessel, Stefanie en de mensen van de Dongguan kerk bedanken dat ik bij hen mocht zijn. Ik bid dagelijks voor de hele kerk. Ik ken niet alle namen, maar degenen die ik onthouden heb, breng ik dagelijks voor de troon van God: Michael & zijn vrouw, John & Sissi, Jeremy & Eda, Tjeke & Hannah, Daniel, Jeremy, Wangdong, Weiwei, Luke, Dima, Mill, Winnie, Judy, Jensy, Eli en Weiwei.