John MacArthur
Dodelijke emoties
Bedrog
The Attributes of God
Vice Verses
Einde van het beginWijze lessen van een baby
Wat je al niet van blèrende baby’s kunt leren.
Afgelopen weekend ben ik bij vriendinnen op bezoek geweest, die beiden kinderen hebben. Heel gezellig, ik ben gek op kinderen. Zo leuk, in baby’s kun je sommige trekjes van de ouders al herkennen. Wat een wondertjes. En ze hebben al hun eigen taal.
Men zegt misschien dat baby’s verbaal nog niet zo sterk zijn, maar daar ben ik het niet zo mee eens. Hun huiltjes zijn een sterk staaltje babycommunicatie. Zo hebben ze een blèhikhebeenpoepluier-huiltje, een ikhebhonger-huiltje, een ikwilgeknuffeldworden-huiltje, een erzitietsdwars-huiltje. Ze kunnen met hun huiltjes al heel wat duidelijk maken, maar als ze weer een nieuw huiltje hebben geleerd kunnen ze moeders soms tot wanhoop drijven wat ze nou willen. En dat is nou het probleem. Baby’s weten vaak nog niet zo goed wat ze willen, wat ze kunnen, wat ze nodig hebben. Daar hebben ze hun ouders voor. Om te bepalen wat goed voor ze is.
De dochter van mijn vriendin was doodmoe. Ze wilde niet zitten, niet staan, niet kruipen, niet spelen, niet knuffelen, niet eten, niet slapen… Gelukkig maar dat mijn vriendin weet dat ze dan moe is en dat ze haar in bed legt. We hadden het er nog over dat als zo’n baby voor zichzelf zou moeten zorgen, ze het waarschijnlijk niet zou overleven, omdat ze niet altijd weet wat goed voor haar is. Ze is helemaal afhankelijk van haar ouders.
Zei ooit niet iemand dat we het geloof moeten aannemen als een kind? Zou dat alleen om het geloof van het kind gaan? Of ook om de afhankelijke opstelling?
Hilde Maahury 8 maart 2010 om 16:45
Volgens mij heeft het vooral te maken met het (blinde) vertrouwen wat kinderen in hun ouders hebben. Ze gaan er gewoon van uit dat je er bent,punt.
Ik heb zelf drie kinderen. Als ik zie hoeveel vertrouwen ze in ons hebben.
Geweldig.
Mijn man speelt vaak met ze , gooit ze in de lucht en vangt ze weer op, heel gewoon . Maar ze gaan er van uit dat hij ze vangt. Ook met b.v. van de tweede of derde traptrede springen. Ze vertrouwen erop dat ze gevangen worden. Ze gaan er gewoon vanuit dat er eten op tafel staat en maken zich geen zorgen.
Ik denk dat God wil dat wij ook zo op Hem vertrouwen, zonder vragen of ‘ ja, maar..’ Hij heeft het beste met ons voor en wil het beste voor ons. Net als wij voor onze kinderen. Ik ben God’s Liefde veel meer gaan begrijpen en Jezus’ offer veel meer gaan waarderen nu ik zelf kinderen heb