John MacArthur
Dodelijke emoties
Bedrog
The Attributes of God
Vice Verses
Einde van het beginLuie Jane
Ik ben een fan van ‘old school’ christelijke muziek. Omdat de artiesten toen lekker experimenteel bezig waren, maar ook omdat de teksten vroeger gewoon veel duidelijker waren. Soms durf ik er eerlijk gezegd zelf haast niet naar te luisteren, dan zet ik toch snel maar even één of ander modern worship-liedje op hehe.
Voor m’n verjaardag heb ik laatst een muziekbon gekregen van een goede vriend van me. Ik kon voor 25 euro muziek downloaden op iTunes. Ik heb lekker lang zitten speuren naar goede muziek (ook moderne hoor) en toen kwam ik uit op dit nummer, ‘Lazy Jane’ van Steve Camp. Ik las deze tekst en dacht: “Bij dit soort teksten helpt het niet veel om nog wat toe te voegenâ€.
Daarom hier de tekst van ‘Lazy Jane’. Ik heb het naar het Nederlands vertaald, en heb voor de lol nog maar even geprobeerd de tekst rijmend te maken.
Ze zegt dat haar geloof een persoonlijk iets is.
Ze deelt haar geloof nooit, ze doet alsof het niets is.
Ze zegt dat het gewoon iets is tussen God en haar.
Het is niemand anders z’n zaak.
Maar dat meisje weet niet wat ze zegt, en of ze het echt meent.
Want je geloof betekent niets totdat je het weggeeft.
Luie Jane, waarom kom je niet tot leven?
Luie Jane, waarom wil je het geen kans geven?
Ze heeft een Bijbel, die ligt naast haar bed.
Het wordt nooit geopend, ze kent geen tekst.
Het meisje bidt, zelfs drie keer per dag.
Voor elke maaltijd, of voor haar toets, voor een acht.
Maar dat meisje weet niet wat het betekent om echt te houden van Jezus.
En om in echte vrijheid te leven.
Luie Jane, waarom kom je niet tot leven?
Luie Jane, waarom wil je het geen kans geven?
Het meisje houdt ervan om te dansen, ze is dol op MTV.En wat me het meest opvalt aan haar, is haar verlangen naar romantiek.
Ze is into aerobics, dat is waar ze zich compleet voor geeft.
Haar lichaam ziet er zo goed uit, maar haar ziel is zo leeg.
Oh, je bent zo lui.
Oh, luie Jane, gekke Jane.
Het is tijd om je leven een beetje te veranderen, meisje.
Oké, sommige old school muziek was misschien iets te experimenteel…
Hanneke Majoor 24 februari 2010 om 20:46
Kenneth, ik ben het helemaal eens met je nadenkertje!
Dit zijn nog eens teksten! Er is veel muziek dat zich ‘gospel’ noemt.
Ik had het hier vaak over met onze kinderen als ze weer eens ‘Jars of Clay’ of ‘Switchfoot’ of ‘Mute math’ of vergelijkbaar spul op hadden staan en me vertelden dat het echt gospel was. Iemand van jullie wel eens op z’n knieën gegaan of zin gekregen om te getuigen door één van hun liedjes? Het wordt tijd dat we hedendaagse gospel eens door de zeef halen. Verheerlijkt het God? Overtuigt het zondaren? Bouwt het werkelijk je geloof op en zet het je aan om Hem te dienen? Zo niet, is het dan nog de moeite waard om naar te luisteren?
De ‘old school’ muziek is het spul waarbij ik tot bekering ben gekomen, en het was geestelijk voedsel dat me dichter bij God bracht.
Succes verder met jullie goeie stukjes! groetjes
Hanneke.