Ze keek vernederd naar de grond. Haar adem stokte toen ze de harde blikken van de mannen om haar heen zag. Ze hijgde toen het meisje vóór haar werd verkocht voor een paar centen. ”Please, laat mij niet de volgende zijn!” pleitte ze fluisterend tegen zichzelf, maar de slavenverkoper kwam naar haar toe en duwde haar het podium op. Ze slikte en probeerde haar tranen in te houden. ”Hoe is het tot dit punt gekomen?” vroeg ze zich af.

De mannen begonnen haar te bespotten en te lachen. Één schreeuwde: ”Ze is zo dun. Ze is nog geen vijf cent waard.” Maar een harde stem legde hem het zwijgen op. ”Ik zal haar laten ploegen in het veld. Ze zal wel sterker worden.”

Ze kon het niet laten om te kijken naar de man die die woorden had gezegd, maar ze wenste het nooit te hebben gedaan. Hij zag er zo hard en wreed uit en haar benen begonnen te trillen. Het bieden begon en ze hoorde zijn stem de prijs steeds hoger maken, hoger en hoger. Tranen begonnen op te zwellen toen ze doorhad dat ze niks voor zichzelf kon doen.

Toen hoorde ze dat het bieden op dat moment tussen twee mannen ging. De tweede stem was anders dan de eerste, aardiger. Het leek dat geen prijs te hoog was voor hem. Toen ze naar hem keek, keek hij recht terug alsof hij haar kende. Ze zag dat de eerste man steeds meer en meer wanhopig werd. Maar dat maakte de tweede man niets uit. ”10.000 euro’s!”, schreeuwde hij uit. De andere man spuugde op de grond en liep weg. En zij was verkocht.

Nu zul je vast jezelf hebben zitten afvragen wat dit verhaal met jou te maken heeft. Het antwoord is: alles. Toen wij zondaren waren, waren wij vernederd en vies. Maar door Gods genade heeft hij ons gered. Gekocht voor een prijs die wij zelf NOOIT hadden kunnen betalen.

Het is makkelijk om te vergeten hoe wanhopig onze situatie was. Op één of andere manier kunnen we ons dat zo hard in vergissen. Pas geleden hoorde ik iemand zeggen dat de tijd dat hij/zij nog zondaar was, leuker was. Maar als je zegt: ”Het leven in de wereld was ook weer niet zó slecht”, zeg je eigenlijk: ”De slavernij was eigenlijk ook weer niet zó slecht.” Dit is waarom ik het verhaal hierboven zo mooi vind. Het laat sterk zien hoe vreselijk onze situatie was. Het is het beste dat niet te vergeten.

Pas geleden sprak ik met iemand op straat en ze vertelde mij: ”Ik ben niet zoals jij. Ik denk niet dat God alles zal vergeven wat ik heb gedaan!” Nou, dat is precies het punt. Gods genade is niet wat wij verdienen, maar wat Hij ons geeft!

En een andere manier om naar dit verhaal te kijken is dat jij ook anderen kunt helpen om vrij te zijn. Vertel hun hoe ze bevrijd kunnen worden van slavernij.

(wordt volgende week vervolgd…)

Relevante artikelen

• Genade
• Op andere gedachten brengen
• Free Willy