Het is nu twaalf jaar geleden dat ik op een regenachtige donderdagavond tijdens het winkelen werd aangesproken in Zwolle. Na een kort gesprek, waarin ze vroegen of ik geloofde en bekeerd was, ging ik weer verder. Maar van het winkelen kwam daarna niet zo veel meer terecht. Mijn gedachten waren nog bij het gesprek. Later op de avond werd ik nog een tweede keer aangesproken over het Evangelie. Dit keer langer. Het was voor mij duidelijk, dit was niet gewoon toeval, maar God zocht mij. Ik moest er echt serieus iets mee gaan doen. Ik werd uitgenodigd om op een dienst te komen, maar de eerste week ging voorbij en ik was niet gegaan. In de tweede week hadden ze me opgezocht, maar ik was niet thuis. De woensdag daarop ben ik zelf maar naar de dienst gegaan. Ik woonde toen nog in Steenwijk, een half uur van Zwolle vandaan. Gedurende de preek sprak God tot mijn hart. Ik leerde in een preek meer als in tien preken in mijn oude kerk en ik kreeg antwoorden op de vragen waarmee ik rondliep. Ik maakte nog niet gelijk een keuze, maar toen ze me naar het treinstation terug brachten vroegen ze tot slot: “Kom je de volgende keer weer?” Ik twijfelde, maar zei ja.

De volgende woensdagavonden ging ik met lood in de schoenen naar de kerk, maar ik had het beloofd. Maar na de dienst ging ik weer blij naar huis; ik had weer nieuwe dingen geleerd en ik had goed met mensen gesproken, en dat overtuigde mij om elke woensdag terug te blijven komen.

Mijn broer was een jaar eerder al in Rotterdam tot bekering gekomen. Hij had thuis al vaak verteld dat we tot bekering moeten komen. We komen uit een gelovig gezin, en God had in mijn leven al vaker gebeden van mij verhoord. Ik wist dat God bestond. Maar tot bekering komen was nieuw voor mij, evenals het echt breken met zonde. En hij kon het allemaal vanuit de Bijbel laten zien. En zijn verhaal klopte.

Maarja, bekering, en een kerk in Rotterdam, dat was allemaal ver van mijn bed. Ik zag het meer als een sport; sommigen doen het geloof voor hun hobby zo nu en dan, en anderen zijn er fanatiek mee bezig, zoals mijn broer al op dat moment.

Maar nu was het allemaal dichterbij gekomen. Ik begon nu zelf de Bijbel te lezen en dacht na over het breken met zonde. Na lange tijd ben ik met de oproep in de dienst tot bekering gekomen. Toen ik uitgenodigd werd om op een zondagavond na de dienst op een verjaardag te komen, ging ik van te voren ook maar naar de zondagavond dienst. En zo was een nieuwe stap gezet. Nog weer later was ik zo ver, en werd ik op zondagmiddag uitgenodigd. Vanaf toen ben ik ook maar gelijk naar alle zondagochtenddiensten gegaan. Al met al was het een langzame start, maar ik heb wel elke stap die ik gemaakt had vastgehouden. Doordat ik het leuk vond om mee te helpen, werd ik langzamerhand meer en meer betrokken in allerlei kerkactiviteiten. Dit alles heeft er uiteindelijk toe geleid dat ik nu samen met mijn vrouw Daniëlle aan het pionieren ben in Bratislava, Slowakije.

Het is goed om voor jezelf van tijd tot tijd de balans op te maken: waar leef je nu echt voor? Als je overtuigd bent dat God echt bestaat, is het niet zo moeilijk om je hele leven voor Hem te geven. Ik weet dat ik door mijn bekering gered ben, maar dat er nog steeds vele mensen voor eeuwig verloren gaan. Dat houdt mij scherp.

Het is belangrijk dat je je eigen drive vindt om de dingen voor God te doen. Dat je door gaat voor God ook als je alleen bent, en dezelfde dingen blijft doen ook buiten het kerkprogramma om. Je zult God dan vaak van heel dichtbij ervaren.

Te zijn in Gods plan is het mooiste wat er is, ook al zullen niet-geredde mensen dat nooit begrijpen.

Reacties

Lester

Inez

Pastor Ipe Toren

Pastor Ipe Toren

kevin

Pastor Ipe Toren

Relevante artikelen

• De visie van pastor Valk
• “Dit had ik veel eerder moeten doen”
• Pastor Draaijer, van zondebok tot pastor