Ik was ongeveer 17 jaar oud toen ik gered werd. Ik zal maar zeggen: 17-18 jaar oud, want mijn eerste jaar was een beetje hobbelig, dus ik denk dat God genadig was met mij. Ik was opgegroeid in een goede familie en ik kreeg een goede opvoeding. Mijn vader was een rechter in Perth, Australië. Op de één of andere manier kwam ik terecht in één van de concerten van ‘The Potters House’ en ik gaf mijn leven aan Christus. Zoals ik al zei: het kostte me wel een tijdje om me echt los te schudden van zonden, dat was mijn probleem.

Ik had al ontzettend snel door dat ik geroepen was door God om een prediker te worden. De eerste conferentie waar ik heen ging, voelde ik al de roeping van God. In het begin bereidde ik me niet echt goed voor, alles ging een beetje traag bij mij. Maar toen ik het eenmaal greep ging ik ervoor, en ik bereidde me voor door gewoon een discipel te zijn, te luisteren en mezelf te geven in de bediening en het leven.

Naarmate de tijd echter verstreek en ik steeds dichterbij het punt kwam dat ik uitgestuurd zou worden, werd mijn ziel met een overweldigende angst vervuld. En ik geloof echt dat de duivel zei tot mij: “Als jij gaat, dan maak ik je krankzinnig”. En het maakte niet uit hoe hard ik probeerde om los te komen van die leugen, ik kon het niet afschudden. Dus ik begon me een beetje terug te trekken, maar opnieuw had God veel genade met mij en ik werd gevraagd om het leidingteam te versterken in Perth. Dus nu werkte ik in het personeel van de kerk. En daar ben ik dan: een man geroepen om te preken, bang om erop uit te gaan, en hij werkt in het leidingteam, 22 jaar oud. Het grappige is dat ik banger was om mijn voorganger te vertellen dat ik bang was om te gaan, dan het gaan op zich.

Ik was geboren in Engeland en mijn pastor benaderde mij om naar Engeland te gaan, maar ik maakte excuses. Hij was gelukkig opnieuw heel genadig met mij en wachtte zes maanden en kwam toen bij mij terug. Dus daar was ik dan weer: 23 jaar oud, zittend in het vliegtuig met mijn 1-jaar oude dochter, gevuld met angst. Sommige mensen gaan het oogstveld in vol met kracht, zo van: “We gaan het land innemen, het gaat krachtig worden, ik kan niet wachten.” Maar ik niet, ik was versteend van angst. Ik kon het gewoon niet van me af zetten. Ik dacht: “Mijn pastor heeft een vergissing gemaakt, dit is verschrikkelijk, wat gebeurt er allemaal?” Maar ik zal je een wonder vertellen wat er gebeurde. Toen ik eindelijk landde in Norwich, onze eerste kerk, en uitstapte, gebeurde er iets wonderlijks. Ik streed al anderhalf, misschien twee jaar, met deze angst om uitgestuurd te worden, maar de seconde dat mijn voet de grond van het vliegveld raakte, voelde ik gewoon alle angst weggaan. Ik voelde de Heilige Geest op mij komen en ik dacht: “Weet je wat? Ik kan opwekking hebben”.

Wat ik dus vooral wil meegeven is dat de duivel een leugenaar is. Veel mensen zeggen: “Ik wil gaan, ik wil gaan”, maar als je dichterbij komt en iemand krijgt angst dan wil ik je zeggen: “De duivel is een leugenaar.” God helpt ons wel degelijk, er is een krachtige voorziening wanneer jij uitstapt, wanneer jij gaat. Dus laat angst je niet grijpen. Je bent jong en het lijkt zo ver weg, maar het komt heel snel. Laat angst je alleen niet beroven!

Reacties

Robert

Layla

Tirsa

Layla

‘t peruneesje

Tirsa

hmmm.. dat was echt schaamte
don’t remind me
oke maar laten we het nu weer houden over lesters nadenker

Groetjes Tirsa

Tirsa

*gast denker
foutje

Gr. Tirsa

Layla

Relevante artikelen

• Ben Dekker geeft tips voor aspirant-prediker
• Een bovennatuurlijke roeping vereist een bovennatuurlijk gevecht
• Pastor Draaijer, van zondebok tot pastor