Vertrouwen, strijd, geloof, ik worstelde daar de laatste tijd een beetje mee. Tot ik een nummer hoorde van Keith Green en dacht: Eureka! Het nummer heet ‘Dust to dust’ en is trouwens geschreven door zijn vrouw, Melody Green. Hieronder heb ik de tekst vertaald:

Soms is het moeilijk om te zien.
Soms is het moeilijk om door te dringen tot mezelf,
maar ik wil alles doen wat U van me vraagt.
Help me om U te blijven volgen.
Help me om elke dag toe te wijden aan U.
Want het is stof tot stof, totdat we leren om te vertrouwen.
Soms dwaal ik af, en raak ik helemaal verloren in het donker.
Mijn voeten beginnen heen en weer te zwalken.
Ik weet niet wat ik moet doen, dus ik roep uit tot U.
(…)
Het is stof tot stof, totdat we leren vertrouwen.

Ik voelde me al maandenlang ‘the king’. God bewoog door me heen, ik was vurig en ik had nergens meer strijd tegen. En dan in één klap verandert het: ik voel me slecht. Wat ik doe, bidden, evangeliseren, Bijbellezen, ik blijf me slecht voelen. Ik ga gewoon door voor God, maar toch net wat minder. Ik praat met mensen, maar van binnen voel ik me totaal gebroken. Hoe kan dat nou weer? Waarom moet dat nou weer?

Ik wil dan altijd gelijk een oplossing, dus ik heb even nagedacht. Ik denk dat er twee mogelijkheden kunnen zijn. Vaak kan het liggen aan een soort trots. God beweegt en alles gaat soepel, en plotseling wordt je gebed minder en je begint steeds meer te vertrouwen op jezelf in plaats van God. Je bidt nog wel, maar echt zoeken naar God met geheel je hart doe je niet meer. Op dat soort momenten lijkt het wel of God je even weer laat vallen, om je terug te roepen tot Hem. “Wie is hier de Baas?”, zeg maar. Maar soms is het denk ik ook gewoon zomaar… Je hebt niets slechts gedaan, en toch wordt je aangevallen door de satan. Je bidt, je leest Bijbel, maar je komt er gewoon niet vanaf. Het blijft komen. En dan moet je vertrouwen. Je voelt je slecht, alles gaat fout. Ben je dan nog steeds zo enthousiast over de liefde van God? Help je nog steeds andere mensen? Dan is het doorbeuken en –ploeteren, ook al is je hart koud, totdat je niet meer kan. Pas dan grijpt Hij weer in en geeft Hij je weer een dikke aanraking van de Geest.

En zo leer je meer en meer vertrouwen op God. Zoals dat nummer mij heeft geopenbaard: dit proces om van ‘stof tot stof’ te vallen zal net zo lang door gaan tot we compleet vertrouwen op God. Net zolang totdat je zo krachtig bent dat je altijd vurig vertrouwt op God, ook al wordt je keihard aangevallen. Dan zul je zo blijven groeien, dat je op een gegeven moment niet meer zult vervallen in het vlees. Je hele leven stort in, en toch blijf je vol vertrouwen spreken over je Koning!

Reacties

Tiago

Vera

Inez

Heel herkenbaar! Ik heb ook soms een tijd dat ik ‘droog’ sta. Ik doe nog steeds alles voor God maar ik ervaar Hem niet echt. Nu weet ik: Gewoon door gaan! Soms laat God je even met rust om te kijken of je Hem ook nog zoekt in een drogere periode. Hoe getrouw ben jij en vertrouw je God? En als God dan weer beweegt…dan is dat is mooi
God is goed!

Deborah

Kenneth

Relevante artikelen

• Eerst zien dan geloven
• Zoeken in jezelf
• Wijze lessen van een baby