In onze maatschappij zijn we hard om weg om als individu publiek bezit te worden. Al onze persoonlijke gegevens worden nauwkeurig bijgehouden en zorgvuldig opgeslagen in een, volgens de overheid, voor een beperkte groep mensen toegankelijk elektronisch dossier. Ik geloof dit niet helemaal. Tegenwoordig wordt door bedrijven grof geld betaalt om persoonlijke gegevens los te krijgen van bijvoorbeeld consumenten. Elke transactie met je pinpas staat bij je bank geregistreerd. Als ze willen, kunnen ze heel wat van jou te weten komen door middel van jouw uitgavenpatroon. De meeste winkels hebben ook klantenpassen, waar al jouw uitgaven in de winkel worden geregistreerd en waarmee ze ook specifieke aanbiedingen kunnen doen, die aansluiten op jouw persoonlijke wensen en behoeften. Hoe weten ze wat jouw wensen en behoeften zijn? Precies, omdat ze alles al van jou weten. Dit zijn maar enkele voorbeelden, maar als je eens goed om je heen kijkt, kun je zelf nog wel meer invullen. Hoe vaak maak je bijvoorbeeld wel niet mee dat je opeens gebeld wordt door een bedrijf op jouw telefoonnummer, waarvan je dacht dat niemand deze had?

Van een collega kreeg ik een grappig mailtje toegestuurd over wat de gevolgen kunnen zijn van het Elektronisch Patiënten Dossier (EPD).

Telefoniste: “Pizza Hut, goede morgen.”
Klant: “Goede morgen, ik wil een paar pizza’s bestellen.”
Telefoniste: “Mag ik uw Burgerservicenummer, meneer?”

Klant: “Dat is 222 0033653 52.”
Telefoniste : “Dank u, meneer Jan Vandenbroecke. Uw adres is Haagstraat 256 en uw vaste telefoonnummer is 288 54 22. Uw telefoon op uw werk bij Dexia is 678 89 65 en uw GSM 0475-65 25 32. Vanuit welke locatie belt U ons?”

Klant : “Euh…. ik ben thuis. Vanwaar haalt u al deze info over mij?”
Telefoniste: “Wij zijn op Het Systeem aangesloten, meneer.”
Klant: (zucht diep) “Goed dan! Mag ik twee pizza’s met ham, mozzarella en…”

Telefoniste: “Ik denk niet dat dit een goed idee is, meneer.”
Klant: ‘Hoezo?’
Telefoniste: “U lijdt volgens uw medisch dossier aan hoge bloeddruk en u hebt ook een te hoog cholesterolgehalte; uw ziekteverzekering weigert de gevolgen van schadelijk eetgedrag te vergoeden in geval van problemen. Bovendien krijgen wij ook een boete voor het leveren ervan.”

Klant: “Oei! Wat raadt u mij dan aan?”
Telefoniste: “Probeert u onze Pizza met yoghurt en sojabrokjes eens. U zult dat ongetwijfeld heel lekker vinden.”
Klant: “Waarom denkt u dat ik dat zal lusten?”

Telefoniste: “Uw vrouw heeft onlangs het boek ‘Lekkere recepten met soja’ in de lokale bibliotheek geleend”.

Klant: “Oké… stuurt u daar dan twee van. Voor mij en mijn vrouw.”
Telefoniste: “Goed. Dat kost samen dertig euro.”
Klant: “Prima. Ik geef u het nummer van mijn creditkaart. Dat is….”

Telefoniste: “Sorry, meneer, maar u hebt uw toegestane bedrag al overschreden. U zult cash moeten betalen.”
Klant: “Okay! Ik haal het bedrag wel uit de muur voordat uw bezorger arriveert.”
Telefoniste: “Dat zal niet lukken, meneer, er staat niets meer op uw bankrekening.”
Klant (boos): “Dat is uw zaak niet! Stuur die pizza’s en ik zorg wel dat ik het geld heb. Hoelang duurt het?”
Telefoniste: “U krijgt de pizza’s over een uur bij u thuis. Hebt u haast, dan kunt u ze hier afhalen en contant betalen. Maar pizza’s per motor vervoeren is niet aan te raden, meneer.”
Klant (getergd): “Hoe weet u dat ik een motor heb?”

Telefoniste: “Ik lees hier dat u uw afbetalingen van uw auto niet meer hebt kunnen doorbetalen en dat uw wagen in beslag is genomen. Maar uw motor is betaald, dus ik veronderstel dat u die gebruikt.”

Klant: “@#%/$@&?#!”
Telefoniste: “Mag ik U verzoeken om beleefd te blijven, meneer? U bent al eens veroordeeld geweest wegens belediging van een wetsdienaar. Een tweede aanklacht zou niet best zijn.”

Klant: (Sprakeloos)
Telefoniste: “Nog iets anders, meneer?”
Klant: “Neen… Of ja, toch wel: vergeet niet om ook de gratis twee liter Cola te leveren zoals in uw folder staat.”
Telefoniste: “Sorry, meneer, een uitsluitingclausule in onze vergunning verbiedt ons om gratis dranken, die suiker bevatten, aan diabetici te geven…. wat dacht u van suikervrije Rivella, meneer? Die moet u natuurlijk wel betalen, maar…”

Klant: hangt op.

Wil jij in het electronisch patientendossier staan….?

Eigenlijk is het niet zo grappig als het is bedoeld. Voor je het weet liggen jouw persoonlijke gegevens op straat en ben je publiek bezit.

Reacties

Anoniem

Robert

Moniek Lanters

Astrid

Relevante artikelen

• Eindtijd op Radio 2
• Wereldvrede door een wereldreligie
• Stel je eens voor…